“Sinds mijn oudste dochter anderhalf jaar oud was, komen we al in ziekenhuizen. Na jaren en jaren van onderzoek blijkt dat ze verschillende genetische afwijkingen heeft, waardoor haar fysieke en mentale ontwikkeling wordt aangetast. Inmiddels is ze 19. Dankzij allerlei nieuwe technologieën is ze er nog, maar dat had anders af kunnen lopen. Dokters zeiden “Het kan slechter, maar het wordt niet beter”. Vijf jaar geleden werd ik zelf erg ziek. Mijn toestand was zorgwekkend; ik werd blind aan één oog, kwam kilo’s aan en belandde in een rolstoel. Zonder mijn middelste dochter, man, ouders en mijn nieuwe baan, waar ik nu drie jaar werk, had ik het niet gekund. Mijn dochter werd snel volwassen, omdat ze noodgedwongen dingen moest oppakken. Ondersteuning van buiten de familie kwam erg laat. Het is lastig om hulp te vragen. Als moeder wil je zelf voor je kind kunnen zorgen. Ook omdat het door de maatschappij van je wordt verwacht. Sinds een jaar komt er een maatschappelijk werker langs; met haar praat ik niet over mijn problemen, maar over mij als persoon. Het is zo belangrijk om jezelf niet te vergeten. Natuurlijk wil je je best doen als mantelzorger, maar tegelijkertijd ben je ook een mens.”