“In 2016 kreeg mijn man een herseninfarct; sindsdien had hij beetje bij beetje meer zorg nodig. Er wordt veel op je bordje gelegd om mee te dealen, al helemaal omdat ik tegelijkertijd ook voor mijn vader zorgde. Toch hoort het erbij dat je voor elkaar zorgt; andersom zou mijn man dat ook voor mij doen. Gelukkig heb ik een goede balans tussen zorgen voor anderen en tijd voor mezelf nemen. Zo heb ik gelukkig nog genoeg tijd voor mijn vrijwilligerswerk bij de formulierenbrigade en tafeltje-dek-je. In 2024 kreeg mijn man de diagnose primaire progressieve afasie (PPA), een zeldzame vorm van dementie waardoor je moeite krijgt met spreken en taal. Voor hem is dat natuurlijk frustrerend; je wilt dan wat vragen of zeggen, maar dat lukt gewoon niet. Inmiddels heb ik ondersteuning als mantelzorger; eerst wist ik helemaal niet dat dit kon. Ik ging naar de klankbordgroep en leerde andere mantelzorgers kennen. Bij hen kan ik mijn ervaringen met mantelzorg delen. Ik hoop dat andere mantelzorgers ook hulp aanvragen, want mij heeft het erg geholpen.”