Willy vertelt: “Ik weet hoe het is om je eenzaam te voelen. Vorig jaar overleed mijn man. Ik had het daar heel moeilijk mee. Ik had wel vriendinnen om mij heen, maar ik was de enige van ons die haar partner had verloren. Hoe goed zij ook hun best deden, het voelde alsof zij niet echt konden begrijpen wat ik doormaakte. Uiteindelijk ben ik er op eigen houtje uitgekomen, maar ik besef dat dat niet voor iedereen mogelijk is. 

Iets voor anderen kunnen betekenen is een waarde die ik van thuis uit heb meegekregen. Door mijn eigen ervaringen voelde ik sterk de behoefte anderen te willen helpen. Via een oud-medewerker van aan-z kwam ik met aan-z in contact. Ik besloot aan de slag te gaan als vrijwilliger. Ik volgde een cursus in Axel en werd officieel ‘een buddy’. 

Als buddy kan je het verschil maken
Tijdens het vrijwilligerswerk ontmoet je erg verschillende mensen. Soms heb je een fijn gesprek met iemand die hartstikke aardig is, maar die eigenlijk geen buddy nodig heeft. Soms ontmoet je ook mensen waar je écht een verschil kan maken.  

Een tijdje geleden werd ik gekoppeld aan een mevrouw die in een euthanasietraject zat. Niemand in haar omgeving wist daarvan, maar zij deelde het al snel met mij. Dat was wel even schrikken. Je eerste gevoel is om iemand daarvan af te praten, maar ja, je zit niet voor niets in zo’n traject. Ik sprak haar zelfs nog de dag voor haar euthanasie. Dat voelde heel bijzonder en ook vreemd, want wat zeg je tegen iemand die bewust afscheid neemt van het leven? Toch ben ik dankbaar dat ik er op dat moment voor haar kon zijn. Ik hoop dat ze zich in de laatste fase van haar leven iets minder alleen heeft gevoeld.  

Tijdens mijn vrijwilligerswerk als buddy heb ik opgemerkt dat de omgeving niet altijd positief reageert wanneer iemand een buddy krijgt. Je merkt dat mensen die professionele hulp zoeken voor hun eenzaamheid ook weleens verweten wordt dat zij hulp zoeken. Misschien hebben naasten het gevoel dat ze gefaald hebben of dat ze het niet nodig vinden. Er wordt weleens gedacht dat ik betaald krijg om met anderen om te gaan, maar dat is niet zo. Ik doe dit geheel vrijwillig – juist omdat ik het belangrijk vind dat iemand zich niet alleen hoeft te voelen. 

De match die uitgroeide tot vriendschap
Mijn meest recente koppeling was een grote match. Via een welzijnswerker van aan-z werd ik gekoppeld aan een mevrouw die worstelde met eenzaamheid. We hadden direct een klik. Inmiddels zou ik wel zeggen dat we vriendinnen zijn. We spreken elkaar vaak één of twee keer per week, inmiddels zonder vaste afspraken.  

Het is wel belangrijk om goed je grenzen te bewaken. In eerste instantie ben je iemands buddy om diegene te helpen, en ik ben iemand die moeilijk nee zegt. Soms ga ik over die balans ook met aan-z in gesprek. Toch doen we samen veel leuke dingen. Laatst zijn we bijvoorbeeld naar de bingo geweest. Ik dacht nog: ‘Ga ik dit nou echt doen?’ Maar het was hartstikke leuk!  We zijn ook samen ook naar Holiday on Ice geweest en ze heeft voor het eerst poffertjes gegeten. Vaak zit iets voor de ander kunnen betekenen juist in simpele dingen, zoals helpen met formulieren invullen om wat stress weg te nemen.  

Ze gaat inmiddels weer zelfstandig naar activiteiten in buurthuizen. Dat maakt me toch zo ontzettend trots! Je gunt iemand dat ze weer zelf dingen wil ondernemen en niet volledig afhankelijk wordt van een ander. Voor mij gaat dit vrijwilligerswerk eigenlijk veel verder dan alleen ‘een maatje zijn’ – misschien omdat ik er zelf graag nét dat beetje extra in stop.

De kracht van een klein gebaar 
Ik vind het erg leuk om mensen te helpen. Hoewel ik er zelf niks meer te zoeken heb, ga ik nog steeds naar het Alzheimercafé om met mensen in gesprek te komen. Soms neem ik ook mensen mee ernaartoe. Ik kijk vaak of ik mensen kan koppelen aan passende organisaties of activiteiten. Dat kleine zetje om iemand voor de eerste keer mee te nemen naar een activiteit kan al een groot verschil maken. Want als ik terugdenk aan mijn eenzame periode, dan denk ik: ‘had ik toen maar een maatje’.”