Elahe vertelt: “Drie jaar geleden ben ik met mijn gezin naar Nederland gekomen. Mijn man werkte toen een tijdje bij Dow Chemical in Terneuzen. Daardoor konden wij hierheen komen. Het was flink wennen in Nederland. De taal, cultuur en mensen zijn anders. Alles is nieuw. Wij hebben hier geen familie of vrienden uit Iran. Daardoor moesten wij als gezin alles stap voor stap zelf opbouwen.  

De eerste uitdaging voor mij was de taal leren. Zonder de taal kom je nergens. Daarom ging ik naar het taalcafé bij de bibliotheek in Terneuzen. Bij het taalcafé word je geholpen met het leren van de Nederlandse taal en je leert nieuwe mensen kennen. Voor mij is gesprekken kunnen voeren het belangrijkst. Je kan de taal leren uit boeken of filmpjes, maar een gesprek voeren is de beste manier om te oefenen.  

Naast het taalcafé zocht ik een plek waar ik creatief bezig kan zijn. Toen hoorde ik over de naailessen in de Kameleon. Ik besloot een keer mee te kijken. Het meekijken veranderde snel in meedoen. De deelnemers begonnen direct vragen aan me te stellen. Toen werd het voor mij duidelijk dat ik graag les wilde geven. Het naaien van kleding is voor mij altijd iets speciaals geweest. In Iran maakte mijn moeder altijd kleding voor vrienden en familie. Het geluid van de naaimachine was constant in ons huis te horen. Ze kreeg meestal geen geld voor de kleding die ze maakte. Daardoor vond ik als kind al dat ze te weinig waardering voor haar werk kreeg. Het inspireerde me om zelf modeontwerper te worden, naast mijn baan als architect in Iran.  

Ik voelde mij direct thuis bij de naailessen. Alle gedreven en leergierige deelnemers laten mij aan mijn moeder denken; sterke en creatieve vrouwen die veel voor anderen doen, zonder daar iets voor terug te krijgen. Verder voelde de omgeving ook vanaf het begin veilig en vertrouwd. Ik was nieuw in de groep, maar werd direct warm ontvangen. Iedereen in de groep heeft een andere achtergrond of cultuur. We komen samen om te lachen en creatief bezig te zijn. Die diversiteit is wat de groep voor mij zo mooi maakt. Je komt echt samen. 

De naaigroep werkt ontzettend goed samen. Op Internationale Vrouwendag (8 maart) maakten we scrunchies van gerecyclede stoffen voor de Internationale Vrouwendag bijeenkomst in Porgy & Bess. Iedereen had een taak. De één knipte stof en de ander zette het elastiek erin. Met de 20 à 25 deelnemers werkten we als een goed geoliede machine samen. We hadden maar een week de tijd om 150 scrunchies te maken, en het lukte. De scrunchies waren er in allerlei verschillende kleuren en stoffen. Dankzij het harde werk kon elke bezoeker er één mee naar huis nemen. 

Naast mijn vrijwilligerswerk heb ik een eigen onderneming met het project: Zip-Up Service. Ik omschrijf Zip-Up als een commercieel project met maatschappelijke impact. Ik wil lokale kleermakers in de spotlight zetten en verbinden met organisaties die hun vakmanschap nodig hebben. Zodat de kleermakers de zichtbaarheid, waardering en het geld krijgen dat ze verdienen. Zoals ik mijn moeder dat ook had gegund.  

Hoewel ik veel liefde in de Zip-Up Service steek zeg ik altijd: Ik ben eerst vrijwilliger, daarna ondernemer. Het vrijwilligerswerk is voor mij erg belangrijk. Op de vrijwilligersfeesten van aan-z zijn de meeste vrijwilligers ouderen en die vragen dan weleens: wat doe jij hier? Dan vertel ik hoe blij ik ben met de groep en de organisatie rondom de naailessen. Ik heb een goede band met de medewerkers van aan-z en de deelnemers van de naailessen. Juist dat gevoel van vriendschap en je welkom voelen, dat is zo belangrijk voor iemand in een nieuw land.”